Het ambt van een permanent diaken is bij een breed publiek nog steeds zo goed als onbekend.
Nog steeds, ook al is het al een halve eeuw weer ingesteld in de katholieke kerkgemeenschap.
En wie het ambt al enigszins kent vergelijkt het snel met het priesterambt in de zin van "wat men mag en niet mag doen aan bediening van sacramenten". Die neiging om te vergelijken doet het ambt onrecht aan. Het permanent diaconaat is immers een zelfstandig ambt.
Kortweg kan men zeggen dat er drie kerkelijke ambten zijn:
de bisschop en zijn helpers de permanent diakens en de priesters. Priesters en diakens zijn 'evenwaardige' en 'andersaardige' collega's van elkaar.
De bisschop vertegenwoordigt de apostelfunctie in de kerk, het "priesterschap ten volle". Hij draagt het ambt van de leiding.
De priester - een ambt dat bij de Joden vooral een ceremoniële, sacramentele functie had - , maar dat in de eerste kerkgemeenschappen eigenlijk "onzichtbaar" was, heeft de taak weldoende en herderend rond te trekken om het evangelie te verkondigen en de eenheid in de kerkgemeenschap te verzorgen.
De permanent diaken (niet de "transeunt diaken" als tussenstap naar het priesterschap) wordt belast met de dienstbaarheid in de kerk. Hij zorgt voor de zorg bij zieken, armen, vluchtelingen en asielzoekers, de mensen met een handicap of mentale beperking, de noden van mensen wereldwijd, rouwenden, en is zich altijd bewust van de veranderende samenleving. Daarom heeft hij oog voor gezinnen, relationele factoren, ecologie, sociale omstandigheden waarin mensen leven enz... Van de aanstelling van de eerste diaklens vinden we wél een passage terug in de handelingen der Apostelen. Daar werden zij gezonden naar weduwen en wezen.
Doorheen de tijd droegen diakens de zorg voor het financieel beheer inde kerk, kregen zij ook taken voor het bestuur van afgelegen parochies waar zelden priesters passeerden enz... Toen het Concilie van Trente het celibaat voor priesters instelde betekende dat tegelijk het einde van het diakenambt voor deze meestal gehuwde mannen en vrouwen. Pas in de jaren 1960 werd het permanent diaken weer ingesteld voor mannen. In de nabije toekomst wordt de openstelling voor vrouwen verwacht.
Dan moet er toch een woord gesproken worden over de zending als pastoraal werker. Heel vaak vervullen die gelijkaardigde taken als priesters en diakens ten aanzien van de omgeving waarin zij hun taak beoefenen. Ook vrouwen die gezien de kerkelijke canon niet tot het priesterschap en het permanent diaconaat kunnen gewijd worden, kunnen op die manier toch aan de slag met de talenten waarover zij beschikken. Toch is dat meestal niet de motivatie om als pastoraal werker aan de slag te gaan.
In deze website vind je specifieke informatie over het permanent diaconaat.
Maar tegelijk mag je er rekening mee houden dat heel wat inhoud op deze site vanuit deze hoek gekleurd werd.
