De eerste maal op rouwbezoek lijkt bijna even griezelig als de dood zelf. Zo omschrijven sommige mensen dat.

Griezelig? Niets daarvan. Maar rouwen is wel een zeer duidelijk taboe. Je merkt immers ongelooflijk verschillende vormen van voorbehoud en remmingen als het over contact met dood en rouwenden gaat. Zeer emotionele versus zeer koele reacties. Vluchten versus overdreven kleverigheid en opdringerig 'bezorgd'. Het taboe heeft te maken met allerlei zaken, met verdringing alleszins. Wanneer rouw om de muur komt kijken kan men niet langer verdringen en zal men zich laten gaan, soms ontremd, soms schermt men zich op een totaal andere manier af.

Toch hebben rouwbezoeken iets ontwapenends. Als men met een open visier op bezoek gaat ontdekt men mensen die gewoon mensen zijn, die behoefte hebben aan gesprek en aan stilte, aan resect, aan waardering en aanvaarding van hun eigen tempo. Eigenlijk geven zo'n bezoeken de mooiste kansen om mensen in hun diepste zijn te ervaren. Het lijkt het tegendeel te zijn, maar het is niet zo. Soms zijn rouwbezoeken gewoon ontwapenend menselijk mooi. Moge deze pagina's je helpen met rouw en rouwende mensen  een stapje te zetten op mooie menselijke grond.